Kippenvel

The spam filter installed on this site is currently unavailable. Per site policy, we are unable to accept new submissions until that problem is resolved. Please try resubmitting the form in a couple of minutes.

Voor zover ik kan reconstrueren, ben ik in Den Bosch verwekt. Waarschijnlijk haperde de zender van Lopik halverwege het hoorspel op Hilversum 1. “Wat van boven de rivieren komt, deugt niet”, zal mijn moeder hebben verzucht, waarna ze die avond vroegtijdig de warmwaterkruiken vulde. Zo dank ik mijn leven vermoedelijk aan een radiostoring. Extra bewijslast dat ik in deze stad ben ontstaan? Eind jaren vijftig waagden Bosschenaren zich zelden buiten de wallen. Soms vertrok er een durfal. Om nooit meer terug te keren – of in een doodskist vol spijt.

Van de toenmalige 68.000 inwoners wandelden er velen wekelijks naar de Zuidwal. Vaste prik: terwijl de een zich schrap zette, boog de ander zich over de rand. “Wè ziede?”, luidde steevast de vraag. En altijd klonk er een antwoord waarin angst en verrukking elkaar verdrongen. Vreemd genoeg trok de Oscar-winnende avonturenfilm ‘The Abyss’ [1989] oftewel ‘De Afgrond’ amper lokale bezoekers. Na een vergeefse advertentiecampagne ontdekte Eurocinema wat er loos was: ’s avonds met een zak popcorn over de wallen staren, vonden honderden Bosschenaren minstens zo opwindend.

Naast bathofobie – het bestaat: huiver voor diepte – onthult deze stad een gebrekkig maatgevoel. Aanvankelijk liet de Bossche denk- en daadkracht zich uitdrukken op de Schaal van Madurodam. Maar halverwege de jaren negentig kantelde Den Bosch zelfverzekerd van XS naar XL. Drie bewijzen. Het stadsbestuur wist met Houdiniaanse lenigheid aan het dossier-Stienstra te ontsnappen. Vanuit de hemel zag Gerrit Schulte met grote ogen – maatje 28 x 1 ¾ – hoe Den Bosch de Tour de France 1996 verwelkomde. En drie maanden later stapte Rombouts het stadhuis binnen. Zijn eerste daad: het boekenrekje opschonen. ‘Dorp aan de rivier’ belandde bij het oud papier, evenals de stukgelezen roman ‘Alles in het klein’ van Eriek Verpale. Voortaan maakte het College van B&W ezelsoren aan ‘De grote wereld’ van Arthur Japin en Mulisch’ meesterwerk ‘De ontdekking van de hemel’. Groter denken, groter doen. In die geest heeft Den Bosch zich tot de plezierigste stad van Nederland ontwikkeld. ‘We’ zijn Beste Binnenstad van Nederland, Vestingstad van Europa, Culturele Hoofdstad van het Zuiden, Groenste Stad van Nederland – al ken ik een paardenkastanje die daar genuanceerder over denkt – en Stad van Jheronimus Bosch. De trofeeën en bokalen glimmen, het wachten is op de eerste stadhuisbode die met zilverpoetsvergiftiging in het GZG eindigt. Klaar met de prijzenjacht? Nee. Het motto ‘Less is more’ – “Wè zeet-ie?” – is in Den Bosch aan dovemansoren gericht. Meer landelijk aanzien willen we. En nog meer publieke erkenning.

Zo hebben we ons opgeschroefd tot Hoofdstad van de Smaak 2010. Dat klinkt als gerookte citymarketing op een bedje van kassastroken met een sausje van friszure doelgroepen uit eigen tuin. Maar volgens beleidsmakers gaat het erom Den Bosch ‘op de kaart te zetten’. Curieus. Al op een vijftiende-eeuwse kaart staat de stad vermeld. Ook uit de recente Times Atlas Of The World zijn we godzijdank niet weggegumd. Toch blijven we de stad ‘op de kaart zetten’. Hoeveel mateloosheid kan zo’n kaart verdragen? Op een dag zal Den Bosch door de atlas zakken. Terwijl we in een baan om de aarde draaien, zal iemand die ene Bossche vraag stellen: “Wè ziede?” En het antwoord zal oud maar vertrouwd klinken. Over bodemloze diepte. Over duizend vraagtekens aan de horizon. En over kippenvel dat er eerder was dan het ei.

Reacties

Ook hier gefeliciteerd, Stadschroniqueur: helemaal jouw stukje cake! Ofwel: "Alink, er is geen betere!" Jouw kunst om het kleine gebaar te verbinden met grotere fenomenen en bespiegelingen, doorspekt met fijne ironie en Bosch bloed, is een lust om te lezen. Ook ik als import-Bosschenaar kan alleen maar juichen. Heel veel succes, dear Eric!

Na zo'n prachtig schrijven zullen er meer fans volgen!
Het was, is en het blijft genieten, Eric.
Er bestaat geen betere stads-chroniqueur!

'Kippenvel' geeft écht kippenvel. Ja, ik ben ook jaloers, niet zozeer op de stad -mijn eigen geboortegrond-, als wel op dit geweldige schrijftalent van Eric. 's-Hertogenbosch komt inderdaad steeds dichterbij.
Heel mooi!

breda is best jaloer op dit geweldie initiatief en deze bijzondere schijver, en dat ook op zijn verjaardag! Ik dacht eigenljk dat beda beste bnnenstad was...

Friesland is niet ver. Vanuit hier kan ik in dit platte land bijna de toren van de Sint Jan zien.
Wat er zoal speelt in Den Bosch kreeg ik niet echt scherp in beeld. Meestal ronkende marketingtaal of pissige, zure teksten.
Mijn welkom aan de vaste Bossche briefschrijver is dan ook groot. De stijl: persoonlijk, vriendelijk beschouwend, het hart voor De Bosch op de goede plaats en altijd in voor een gulle lach. Ik kijk uit naar het regelmatige bericht; dan hou ik als emigrant naar Friesland helder zicht op wat fysiek niet zichtbaar maar wel intens voelbaar is. We schrijven!

Na het lezen weer eens spijt dat ik in '92 van Den Bosch naar Sint-Michielsgestel verhuisde, buitenland voor de Bosschenaar...goosebumps!

Iedere Bosschenaar die een beetje begrijpt hoe het in z'n werk gaat in deze prachtige stad moet staan te juichen na de eerste column van Eric Alink! Eindelijk een stem die in ieder geval mij ,maar wellicht ook ons, verwoordt en dat in prachtige zinnen.

Chapeau of op z'n Bosch gezeet: "goed gedaon menneke!"

Wat een verademing, onze eigen chroniqueur - of is het chroni-coeur? Iemand met een groot en warm kloppend hart voor de stad, die met een scherp oog onze volksaard bewaakt. (En dan benoemen we mijnheer de Coster als chroni-zeur, hoofd muggenziften, gewoon meteen bij het allereerste stukske)

Afijn, een feest dus dat het Bossche volk zo een stem krijgt. En wat voor een! Onze befaamde E.A. weet gevat edoch kritisch verslag te doen van onderhuidse kleine of grote irritaties. Van die dingen waar we als burgers niet veel over te zeggen denken te hebben.

Want onze hoge omes barsten soms uit hun jasjes met al die voortvarende spannende plannen en ambities. Er zitten goeie tussen, maar één ding mogen we niet vergeten - willen we het allemaal een bietje leuk houden in ons stadje: Blèft oew eige!

Erg leuk! Veel Succes!

Wauw, ik krijg ook een beetje kippenvel van dit stukje stadse waarheid!

Er waren hoge verwachtingen gewekt en terecht: het is een lezenswaardig, zinvol stukje stadskroniek. Helaas met een paar schoonheidsfoutjes: "bewijslast" is niet hetzelfde als "bewijs" en "De grote wereld" verscheen pas in 2006 - 10 jaar na het ‘kanteljaar’.
Maar toch: heel goed, dat thema van de mateloosheid, echt (Jeroen) Bosch!
Succes, Eric!

Nieuwe reactie inzenden

Uw e-mailadres zal niet openbaar worden gemaakt.