PA5RWE

The spam filter installed on this site is currently unavailable. Per site policy, we are unable to accept new submissions until that problem is resolved. Please try resubmitting the form in a couple of minutes.

Hij kletst met UFO’s, wisten sommigen in de buurt. Vonden ze geen punt. Als hij daar toch gelukkig van wordt? Vrijheid-blijheid hier. Twintig jaar woonde radiozendamateur Chris (50) tevreden op De Bossche Pad. Zijn codenaam in de ether: PA5RWE. Op z’n bakkie-de-luxe voerde hij radiogesprekken met de halve wereld. Over motors, z’n katten, de ziekte die hem langzaam vloert, de verhuizing.

Vijfhoog woont de ex-klusjesman nu. In de Rijnstraat. Net zoals mevrouw Van Ham, z’n oude buurvrouw. Regelmatig kwam zij bij hem kijken, evenals z’n Turkse buurman. Uit bezorgdheid: leefde Chris nog? Dit flatje hier is beter voor z’n longen. Minder vocht en stof. Maar sfeer? Schei toch uit. Meteen na de bouwvak begint de sloop van de Eikendonk, z’n beminde wijkje. Mazzel: hij kan De Bossche Pad vanaf hier niet zien. Mevrouw Van Ham wel. Die ziet – of ze nou wil of niet – straks d’r eigen kiet en nog 164 huizen plat gaan.

Tijd voor een rondje Eikendonk, dat langzaam op Desperado City uit Lucky Luke lijkt – geen sterveling of Rataplan te bekennen. Op Amber na, die stug standhoudt op het Eikendonkplein, zijn alle 158 oorspronkelijke bewoners vertrokken. Waarheen? Een kleine greep: Aawijk (37), Bartjes en Hofstad (19), Gestelsebuurt (18). Slechts dertien Eikendonkers keerden de stad de rug toe.

Ah, leven in de Van Paesschenstraat! Drie antikraakwachten proppen een enorm bankstel in hun boedelbak. Krak. Shit. Nou ja, tweezits is ook leuk. Even verderop, op het Eikendonkplein, wipt een kip met zichtbare tegenzin. Her en der: een picknickbank, een kapotte zwembadpomp en een tekening ‘van Ghislaine voor juf’. Vrolijk kunstwerkje? Ja, kleurpotloodzonnen gaan nooit onder. Sneuer oogt Eikendonkplein 35. Ooit Spar-winkel, nu Voedselbank. Maar de voordeur zal niet meer rammelen, enkel de honger. Potdicht, lege rekken: de houdbaarheidsdatum van de hoop is hier ruim verstreken.

Het begon vrolijk. Tussen 1921 en 1928 vonden muzikant Burg, loodpletter Dekkers, gasfitter Van Vught en andere nieuwkomers hier hun stek. Dit is het plein van onderduikers in de oorlog, zelfgebouwde openluchtaltaren voor de Pinksterprocessie en die ene vergeefs oranje geschilderde Peugeot tijdens de WK 2006. Hier had je stoepbarbecues, zelfrechtspraak, burenhulp, hennepplantages – vaak een joint venture – en gegarandeerd 35% + 65% Hollandse hits op Radio Mexico. Saai? Nooit. Maar nu zijn ze weg. Schele Cor-zonder-achternaam, Willeke Wiet plus d’r drie honden, spulletjeskoning Jan van den Oetelaar, schoorsteenveegbedrijf Accuraat en Wim van Uden (87), die ooit op de Oostwal barricaden opwierp.

Hoekje om, de Maastrichtseweg op. Geen kip vanavond bij snackbar Lie Hua. Maar het is wel de trots van de buurt: score 9,1 in de frituurvettest van de Consumentenbond. Ook op Willem Deckersstraat 25 zit je gebakken: ‘Knalfuifie? Hier moet je zijn!’, jubelt de stoeptekst. Een leeg pretsigaretkokertje van The Grass Company waait voorbij. Altijd feest? Eikendonk heeft de vorm van een smalle taartpunt, schreef BrabantWonen al. Maar het is kruimelgebak. Want al komen er 170 frisfraaie woningen, vermoedelijk zal slechts 10% van de bewoners terugkeren. Te ongezellig en te duur, stellen velen zuur.

Chris? Die blijft vijfhoog zitten. Fysiek niet te doen, nóg eens zo’n Bossche paddentrek. Een troost is het uitstekende zendbereik op de flat. Binnenkort zal Chris vlotjes radiocontact met ruimtestation ISS leggen. Doet hij vaker, een praatje maken met kosmonauten. Terwijl zij op 399 kilometer hoogte rond de aarde cirkelen, zal PA5RWE het vanuit de Rijnstraat proberen uit te leggen. Wat dat is: heimwee naar Klein Palermo, zoals hij zijn oude volksbuurt liefdevol blijft noemen. Ja, ergens in het heelal. Daar zullen ze het begrijpen.

_____________________

den bosch | 13 juli 2011

Reacties

Het was wel zo fatsoenlijk geweest om eerst aan mij persoonlijk te vragen of ik het wel waardeer en uberhaupt wil, om met mijn voornaam genoemd te worden in dit stuk dat vervolgens in de krant wordt gezet!
En een beetje journalist informeert eerst bij betreffende persoon waarom, en óf deze persoon wel "stug standhoudt" zoals nu wordt gesuggereerd!! Het lijkt me duidelijk dat ik deze werkwijze verre van oke vind!! Een rectificatie zou op zijn plaats zijn want ik houd niet stug vol hier maar ik heb nog geen andere woning gevonden en woon om die reden nog in Eikendonk.
Een beetje journalist had om mijn reactie gevraagd en niet klakkeloos iets opgeschreven dat anderen over iemand zeggen!!
Ik heb hier maar één woord voor; waardeloos! Je wordt bedankt!

–––––

Nawoord EA: De media zouden morgen kunnen worden opgedoekt als journalisten op voorhand aan mensen zouden moeten vragen of zij het waarderen en überhaupt willen om met hun voornaam in de krant/op radio/tv etc. genoemd te worden.
Journalisten hebben twee stelsels van regels in acht te nemen: de wettelijke bepalingen die voor elke burger gelden en de specifieke beroepsregels zoals die in de code van de NVJ zijn neergelegd. Beide volg ik in mijn werk.
Goed om bij stil te staan: kronieken stoelen niet alleen op 'harde feiten' maar bovenal op sfeertekeningen / impressies. In die zin zijn het geen nieuwsverhalen [die in de regel hoor en wederhoor verlangen], maar leunen kronieken tegen columns aan. De passage waarin ik schrijf dat Amber 'stug standhoudt' is een registratie-met-een-knipoog [de parallel met het kleine Gallische dorpje in Asterix dringt zich haast op]. Het is een sfeertekening bij een feit: 158 bewoners zijn al voltrokken; één vrouw woont er nog.
Over klakkeloos opschrijven: ik denk over elk woord tien keer na. Logisch: als stadschroniqueur heb ik zorgvuldig en consciëntieus te handelen. Zo heb ik weloverwogen het huisnummer, de achternaam en het beroep van Amber niet vermeld – informatie die wel bij me bekend was.

Nieuwe reactie inzenden

Uw e-mailadres zal niet openbaar worden gemaakt.