Kijk daar! Een kwinzel!

Kees kuiert voorbij. Met nordic walking-stokken. „Meters maken!” roept hij opgewekt. Enkele wandelgenoten moedigen hem aan. Kees boomt stevig verder. „Wachten bij de kikkerpoel!”, roept Evelien. Kibra uit Ethiopië is daar al. Ze staart naar de modderplas. Tuit haar lippen. Maar geen kikker te zien. Laat staan een prins.

Elke week kriskrast Evelien over de Vughtse Hei. Met zo’n vijftien frisseluchtzoekers. Ze is bewegingsagoog, bij de Reinier van Arkel groep. Haar wandelaars wonen op Voorburg, Reinier of zelfstandig. De jongste is 34, de oudste 78. Van hondenkapster en automonteur tot pedicure en piloot. Kan elke sterveling van het pad raken? Ja. Waar de TomTom Go Live 1005 World op zwart gaat, ijlt de geest mijlen verder.

„Oké, in een kring!” roept Evelien. Vaste prik: warming up. Zelfs Mohammed doet mee. Zijn lijf is wat stijfjes van de medicatie; zijn geest rekt en strekt te fanatiek. Wij spreiden de armen. Maken cirkeltjes. „Ik vlieg naar Afrika!” joelt Kibra. Boven haar trekken vogels zuidwaarts. „Voeten stevig op de grond”, adviseert Evelien. De zwaartekracht wint. Kibra blijft vandaag. In 2010 klapwiekte ze in het rond. Ze raakte alles kwijt. Ook haar papieren. Dankzij het Rode Kruis heeft ze het telefoonnummer van haar zus in Ethiopië weer. Straks bellen.

We steken de hei over. De Slag van Lekkerbeetje, die hier in 1600 plaatsvond, is uitgeraasd. Zelfs in het hoofd van Hicham is het even vrede. Hij hoort stemmen. Behalve op deze herfstwandeling. Zijn Marokkaanse ouders lopen nu ook. In Mekka, op bedevaart. Voor zijn genezing.

Op kop stiefelt Hanneke. Ze heeft een loopneus. Maar haar voeten kunnen er ook wat van. Tien kinderjaren zat ze bij de Vughtse wandelsportvereniging De Gemzen. Zij zong uilen uit olmen. Nu is ze stiller. Maar ook wijzer. Ze draagt een oehoe-bril.

Veel cliënten van Reinier van Arkel zijn zwaarlijvig. Medijngebruik, weinig beweging, leed wegeten. Ook Kees is stevig. Functionele gezetheid: op feesten en partijen is hij imitator van de Zangeres zonder Naam. Zijn stem? Over de heide klinkt een couplet van Laat me dromen in jouw armen, een zelfgeschreven lied met zilveren zanglijnen. Ornithologen, opgelet. Dit is geen nachtegaal of geelgors. Maar Kees.

We lopen. Met en zonder rugzakje. Links de boom van wijsheid, rechts van goed en kwaad. Plots stopt Henk. „Hoor je dat? Een kwinzel.” Gôh ja, zeg ik. „Kan niet”, lacht Henk. „Kwinzels maken geen geluid.” Het verzinvogeltje zal die middag nog vaak voorbij fladderen.

Henk lijdt aan OPS. Als monteur werkte hij met oplosmiddelen. Toverspul: ook zijn geheugen raakte foetsie. Dat maakt Henk vaak somber. Dertig jaar was hij lid van de Vogel- en Natuurwacht. Hij kende de namen van alles wat ritselt, bloeit en vliegt. Vrijwel alles is verdwenen; het deurtje van zijn bovenkooi kiert. Maar wandelen helpt, weet Henk. Zijn voeten zal hij niet snel kunnen vergeten.

Statige José en montere Micha lopen voorop. Sharine sjokt er dromerig achteraan. Als kind tuurde ze op Aruba vele nachten door een sterrenkijker. Ergens moet hij nog staan: Sirius, de fonkelende hemelhond die altijd over je waakt.

Terug bij het vertrekpunt, de kantine van atletiekvereniging Prins Hendrik. Even bijkomen. De ruimhartige sportclub schenkt koffie en thee, nu Reinier van Arkel dat heeft wegbezuinigd. Ook het busje dat enkelen van de wandelclub ophaalde, is geschrapt, Ja, crisis. Eentje zonder interventie.

De kopjes worden leeggedronken. Begeleidster Thea deelt liefdevol appels uit eigen tuin uit. Voor zo meteen. Voor onderweg van hier naar ergens. Niet verdwalen, hè?

_________________________________________

Publicatie Brabants Dagblad: 31 oktober 2012