De schrijvers

The spam filter installed on this site is currently unavailable. Per site policy, we are unable to accept new submissions until that problem is resolved. Please try resubmitting the form in a couple of minutes.

Bosschenaren zijn verzot op inkt, leert zomers terrasbezoek. Tientallen liters inkt klotsen voorbij. Liefdesverklaringen op lillende kuiten. Vlinders op schonkige schouders. Al zeven tattoo-shops telt de stad. Oorzaak: de 21ste-eeuwse mens acht zijn lijf van museale betekenis. De kunstwerkjes zijn ook blijvend. Want God gaf ons de gum, maar tegen tattoos kunnen zelfs Tipp-Ex en tijd niet op.

Liefde voor inkt vind je ook in de Korte Putstraat, het vernauwde spijsverteringskanaal van de stad. Hier zet de bezoeker graag mes en vork in octopus. Maar inkt drinken is het allerlekkerst. Dat weten vooral Bossche schrijvers, onder wie Marie Kessels, Leon de Winter, Mijke Pol, Annemarie Bon en Lucas de Waard.

Naamloos zijn de duizenden die thuis inkt nippen. Ze schrijven voor de lol. Of omdat de letters eruit moeten. Enkelen van hen komen wekelijks in de bieb bijeen. Tijdens de Schrijfwerkplaats ontmoeten ze elkaar.

Eergisteren in de StadsBIEB. Achterin zitten zes vrouwen en drie mannen. De sfeer is losjes maar serieus. De bezoeker ziet uitgeputte laptops – ‘nog maar 18 procent’, mompelt John – en lege thermoskannen. Elke maandag werken ze aan hun roman, thriller, column, essay of autobiografie. Aan het eind van de dag lezen ze elkaar wat voor. Kritiek is welkom. Een schrijftafel is geen knuffelmuur.

Miriam, de jongste deelnemer, lacht verlegen. De 29-jarige docente levensbeschouwing heeft een veldboeketgezicht en draagt een roze jurk. Maar ga nooit op de omslag af: de fantasy die Miriam schrijft gaat over hel, marteling en dood. Het roze van haar jurk kleurt plotsklaps rood.

Oh, sst! Guido leest vier korte verhalen voor over bewoners van het Chinese dorp Baotian dat hij tweemaal langdurig bezocht. Ook Janneke trekt oostwaarts. De milieujuriste trakteert op passages uit haar thriller-in-wording over palmolieplantages die Borneo verwoesten. Na zeven alinea’s slingert een orang-oetan met brandwonden voorbij.

Aap, noot, misère? Rob herkent het. In zijn ogen staat nog weinig leesplankjesgeluk. Hopelijk kan de Schrijfwerkplaats hem vooruithelpen met Sporen van de stam. Dat is zijn essay over geven, nemen en wederkerigheid. „Maar er is niet doorheen te komen”, oordeelt hij. De tekst verlangt beulswerk en een hakblok. Misschien dat Miriam kan helpen?

Deelneemster Ineke noemt haar teksten ‘korte verwonderingen’. Haar laatste proza is het liefdesverhaal Tuin der Lusten, over een Jeroen uit Den Bosch die ze in 1987 beminde. Hij leeft niet meer, maar wel in inkt.

Al die tijd luistert Bettine. Voor haar is schrijven vragen omsingelen. Het liefst schrijft ze over het ouder worden. Bettine is 73, maar denkt sneller dan leeslamplicht.

Hekkensluiter is John. Hij werkt aan een roman over zwanen en wanen. Of die goed afloopt? John kijkt naar zijn schrijfgenoten, hun glimlach, zijn tikvingers „Ik denk het wel”, zegt hij. Yo! Rondje inkt voor de hele bieb!

________

Publicatie in Brabants Dagblad: 21 september 2016

Reacties

Nieuwe reactie inzenden

Uw e-mailadres zal niet openbaar worden gemaakt.