Verhuisdoos

Tussen de Aa, Stenenkamerplas en het Máxima-kanaal ligt een niemandslandje waar zelfs brandnetels jeuk van krijgen. Hoogspanningsmasten, flauw schijnsel van de A59 in de verte. Hier kom je alleen als je een dappere hondenuitlater bent, bakvissig wil zoenen of zelfdoding overweegt. Na zonsondergang is het er aardedonker. Die van-god-verlatenheid paste afgelopen zomer uitstekend bij 'Hallo Dampkring'.

Onder de vlag van Theater Artemis en Boulevard speelden zes kinderen - tussen de negen en twaalf jaar - deze bejubelde muziektheatervoorstelling. Een requiem in de open lucht, voor de stervende aarde. Uit zes kinderkelen klonk het Kyrie, Mea Culpa en In Paradisum tussen autobanden, rookpotten en apegaapstruiken.

Hilarisch maar vooral ongemakkelijk. In de kindergezichten stond bezorgdheid gegrift: wanneer gaan jullie je autogebruik en stookkosten matigen? Wanneer vliegen jullie niet langer voor elf euro naar Londen? De volwassen bezoekers, voorzien van tekstboekjes, zongen smoezen en suszinnen. Toch won de goede wil. 'Hallo dampkring' eindigde met de ondertekening van we-gaan-het-echt-anders-doen-contracten voor het volwassen publiek en een polonaise, de oudste vorm van collectieve vooruitgang in Den Bosch.

Vandaag is de spelersreünie. De zes kinderen schuiven aan tafel bij Artemis in de Predikheerenpoort. In een kring van bordjes dampt een stapel pannenkoeken. Boven de eters hangt een nooduitgangbordje aan de muur. Gaat het acht maanden na 'Hallo dampkring' al beter met de wereld? Vier kinderen zien geen verandering, twee verslechtering. Vooral Robbe is somber. De zorgeloosheid van carnaval - hij was jeugdprins Oeteldonk 2018 - ligt ver achter hem. Volgens Robbe wint gemakzucht het van goede wil. Kortom: verloren zaak. Sam heeft vrolijker nieuws. Af en toe raapt haar moeder lege blikjes op in het bos. Pas had ze een fietstas vol. Boudewijn en Eliana leggen een sterke troef op tafel. Ze zijn vegetariër. Bij Esra thuis proberen ze beter en minder vlees te eten; in het gezin van Anna is dat na een week mislukt.

Na de pannenkoeken wacht een film. Op het scherm spelen Japanse kinderen op xylofoons en melodica's een melodie uit 'Hallo dampkring' of 'Haroo Taikiken' in hun taal. Afgelopen winter was een ploegje van Artemis in Tokyo. Met het vliegtuig, want de ANWB-routeplanner raakte al bij Novosibirsk ernstig in de war. Het goede nieuws: zowel Japanse scholen als Tweede Kamer-leden hebben belangstelling voor de opmerkelijke voorstelling.

Nakaarten met ranja. Is verhuizen naar een andere planeet nog een optie? Ja, vinden vier van de zes spelers, mits ze daar pannenkoeken hebben. Maar zolang de knapste koppen van Sars en Strang nog geen verhuisdoos voor de Sint-Jan hebben uitgedokterd, kan scherper milieubesef geen kwaad.

_______________

Publicatie Brabants Dagblad: 11 april 2018