De val [1]

The spam filter installed on this site is currently unavailable. Per site policy, we are unable to accept new submissions until that problem is resolved. Please try resubmitting the form in a couple of minutes.

Volgens het christendom is hoogmoed de gruwelijkste van de zeven hoofdzonden. Gelukkig heeft het katholicisme oefeningen in nederigheid bedacht. Een van de oudste is het bouwen van kerken. Vaak zoeken zij het gezelschap van vogels en wolken. Hoog moet, is het katholieke credo.

Ook in Den Bosch, dat eeuwenlang de gezegende bijnaam cleyn Rome had, is flink gemetseld. Torenhaantjeshoog reikten de steigers. Rond 1970 telde de stad ruim veertig kerken, kloosters en een kathedraal. Maar de toename van wereldse verleidingen – dagtochtjes in de DAF 55, kleurentelevisie, knalgele hotpants – trok de ogen weg van Jesaja 59:10: ‘Wij tasten naar de wand, gelijk de blinde’ en andere boetevolle bijbelteksten. Ook de onwrikbaarheid van het Vaticaan liet Bossche gelovigen wankelen, totdat ze hun evenwicht verloren en zich vastgrepen aan zichzelf, hun aura en hun ego.

De kerken liepen leeg, de pretparken vol.

In die jaren waakte bisschop Bluyssen over ons zieleheil. Hij verkondigde waar God woonde: in het hart van elke Bosschenaar. Dat maakte tienduizenden kubieke meters kerk overbodig, moeten zijn boekhouders op de Parade hebben gedacht. Sluiting van kerken zou een welkome kostenbesparing zijn – met wijwater houd je geen ketelhuis aan de praat.

Het woord hamer staat twaalfmaal in de bijbel, zaag zestien keer. Het woord sloopkogel ontbreekt. Maar het kon Bossche kerk- en stadsbestuurders niet hinderen. In 1973 viel de eerste naoorlogse klap. Op het Emmaplein ging de ranke Heilige Leonardus tegen de vlakte, nadat Bosschenaren de neogotische kerk eerst liefdevol hadden leeggeroofd – ja, een biechtstoel past in een boedelbak. Op de schandplek verscheen Brugpoort, een betonblok waar het Brabants Dagblad in trok. Twee jaar geleden is het omgetoverd tot statig complex met huur- en koopappartementen. Het markeert fijntjes de ontwikkeling van Den Bosch. Eerst werd God geloofd, toen de krant-die-nog-een-meneer was, nu het geld dat geen lastige vragen stelt.

In 1972 sloten de zware deuren van de Sint Pieter, de binnenstadskerk die krap vijftien offerkaarsen van Van Lanschot Bankiers verwijderd lag. Tien jaar later ging de donkere en kolossale basiliek tegen de vlakte, ondanks de handtekeningen van 10.157 Bosschenaren die hem op de lijst van beschermde monumenten wilden laten plaatsen.

Kort voor de sloop lokte de dichtgemetselde Sint Pieter toch nog een bezoeker. Op 6 april 1982 klom de 22-jarige Henri uit de Hambaken heimelijk op het vermolmde kerkdak. Hoger en hemelwaarts. Volgens de een om zink te verzamelen. Volgens de ander om een duif te vangen. Die vogel vergezelt de vrede, soms een vrije val. Henri ligt op Orthen begraven. 

________________________________

Publicatie Brabants Dagblad: 23 mei 2018. Dit is deel 1 over de teloorgang van kerken in Den Bosch. Deel 2 verschijnt woensdag 6 juni.

 

Reacties

Nieuwe reactie inzenden

Uw e-mailadres zal niet openbaar worden gemaakt.