Sneue mannen

The spam filter installed on this site is currently unavailable. Per site policy, we are unable to accept new submissions until that problem is resolved. Please try resubmitting the form in a couple of minutes.

Er komt een herfstdag dat ik me laat inmetselen. Met een luikje in de muur, waardoor ik dagelijks een mok koffie en een homp brood kan aanpakken. Als ik maar niet de Bossche straten in hoef.

Nog een optie: ik koop eind oktober stevige wandelschoenen en stop pas met lopen tot Nederland in een vage herinnering is veranderd. Kamstjatka schijnt mooi te zijn. Mali trouwens ook.

Ik geef het toe. In de herfst krijgt mijn afkeer van Nederland zorgelijke proporties. Elk jaar weer. De oorzaak is Dat Ding. Het maakt herrie. Het walmt naar benzine. En het is vooral een monument van zinloosheid.

De bladblazer.

In de herfst verliezen bomen hun blad. Dat dwarrelt op de grond. Maar dat hadden we zo niet afgesproken in de Tweede Kamer. In de openbare ruimte gelden spelregels. Ook een boom heeft zich aan de grondbeginselen van fatsoen te houden. Aan deze zucht naar orde dankt de bladblazer zijn opmars. Voor zo’n 150 euro heb je er een: de Hurricane 2200E, de Echo PB 4600 of de Harry Bladblazer BLY 26L. Je zet hem aan en hij blaast bladeren weg die binnen dertig seconden weer terugwaaien – het leven heeft zin.

Op de Parade, in het Westerpark, aan het einde van de Graafseweg. Ik zie ze oprukken. In het publieke domein, met oranje hesje, maar ook in private voor- en achtertuinen. In al die jaren heb ik nog nooit een vrouw met een bladblazer gezien. Alleen mannen. Geen toeval: lang geleden kon Adam zich verschuilen achter een blad. Tot het herfst werd in het paradijs. Nu wil hij wraak en laten zien dat hij sterker is dan de natuur. Me Tarzan, you bladblazer. Samen in oorlog met het losgeslagen blad.

Vorige week heb ik één blad kunnen redden van de sneue mannen. Het lag op de Sint Janssingel, geel en oud van dagen. Ik heb tweesecondenlijm gekocht. En het in stilte teruggehangen. Aan die boom. Toen er ik vanochtend langs liep, ritselde hij het lied ‘Windforce Eleven’ van de Bossche zangeres Nadieh [1958-1996]. Het klonk vlammend rood. Maar vooral onverzettelijk.

________________________________________________

zaterdag 12 november 2011 | een eerdere versie van deze column is gepubliceerd in de rubriek 'Oogopslag' in het culturele Uit-magazine van Den Bosch

Reacties

Nieuwe reactie inzenden

Uw e-mailadres zal niet openbaar worden gemaakt.